Hemen nago: Matxete eta gau azul klee

Lehenengo post-a, ia hilik, ia hiltzorian geratu zen fastfatum honetatik.

Matxete, matxete batekin erditik ebaki bezala, erdi-erditik, bihotzetik, sentikor diren horien aurrean.

Eta bai hemen nago

Zenbat gauzetaz ohartzen den bat Matxete azul horretan, ixil, inor ez, astelehen urdin batean. Baina urdin-klee bat. Ez edonolako azula. Ruper, play it again, Ruper, surely it will be the last time since you disappeared in the shade, pilas tximist, oh bai.

Hemen nago, nonahi nago.

Eta zuetaz akordatu naiz, banan-bana, segundu batez, plaza horren bestalde horretan. Ez da kasualitatea izanen hutsik geratu izana. Bidazti deitu naute, eta nik esan diet ezetz, ni beti egon naizela hemen. Desagertu direnak, beraiek izan direla. ‘Denbora asko daramazu kanpoan…’ #wtf!

Belauntzirik gabe ibiltzen da gaur bat, ez belauntzi eta haizerik, eta sosegurik ez.

Hurrengo egunean, Florida parkean bueltak ematen, bat, bi, hiru…Gasteiz, izen ederra. Vitoria horripilantea, izatekotan.

Zenbat buelta gehiago eman behar, Floridako parkeko horretan, Kutxi-gora-eta-gutxi-behera. Matxete, Kutxi…azul klee-a ebakitzeko ahizto, kutxilo, matxete, eta enparau, ez dira lain gaurkoa mozteko. Gaurkoa ez. Gaurkoa neretzeko da soilik. Ohartzeko, dena hagitz nimiñoa dela, ustez tamainakoa ziren memoriak, Matxete plazan sartu daitezke, kaxa txiki bat izango balitz bezala. Eta denak hor barruan sartu zaituztet gaur azul klee horretan.

Oñati-Gasteiz, Lemington Spa-Birmingham…

Oinez hemeki Kutxin sartu, taberna erdiak itxita, igogailua hartu, ‘betiko’ kuadrila kañak hartzen…oinez gora, haizea badabil, haize leuna, haize…pisurik gabekoa, solid air.

Eta hemen nago.

Zuek ez zaudete.

Eta ni jada joan egin naiz…gau azul klee honek eraman nau, bere mantuan Malachitera, Zelanda Berrira edo….gertu

Hemen nago, nengoen, eta egonen naiz

 

 

friday afternoon in your blue room

Gauza estrainoak gertatzen dira, sarri.
Highway-eko pentsamentuak bezala, azkar eta balaztarik gabe.
Gaur ostiral arratsaldean.
Eta ni zure blue room-az akordatzen ari naiz, errumatar eta hegoamerikarren arteko sandwich koipetsu bat ahoratzen.
Zure begirada, nigana ikusten dut urrutitik.
Eta nik, haize honen ixiltasuna entzuten dut.
Poliki.
Baina, gauzak azkar gertatzen dira.
Ia esplikaziorik eman gabe.
Balaztarik gabe.
Bainerako tapoia norbaitek baimenik eskatu gabe, irekiko izan balu bezala.
Eta, zulotik behera dihoa guztia. Errestan.
Orduan jadanik, ezin da ezer egin.
Zuen ume jaioberrien begien aurrean.
Hondartza handi eta galdu horietan jolastuko dute ume bihurriek.
Eta gu begiratzeko geratzeko unerik gabe,
ostiral arratsaldeetan.

Gure blue room-etik
guztia begiratuko dugu.
Dena ixiltasuna denean.
ftf.

“The Joshua Tree” Dessert. South California. (USA)

It is really hot. 114 Fº. Dessert.
I am listening this really
amazing record that I bought in Frudisk record shop in Donostia
(nowadays desappeared). I was 11 years old. And 22 years after, I am
coming and playing in the white car…all those tunes: Bullet the Blue
Sky, In God’s Country, Running to Stand Still and Where Streets Have No
Name…
To be honest, I’ve started thinking every tune needs to be
listened in the place that has been created. The sensation is more
powerful and real. And this dessert is gorgeous.
Thousand and thousand of Joshua Trees, anywhere.
And really hot.
But not hard. (Strange isn’t it?)
I cannot stand with so hot weather. But I can be here.
And I will go again to the “Dessert Sky, in the God’s Country.”
Peaceful.
DSC01766DSC01767
Let’s try. I am going. Follow me.
“Bullet the Blue Sky”“Running to Stand Still”
“Exit”

“Where streets have no name”


“In God’s Country”

DSC01891DSC01936
C u soon, again.
ftf.