Egun horretan hasi zen guztia. Egun horretan puzzlea osatu baitzuen.

Etxean zegoan ohi zen moduan.
Paperen artean. Mila burutazioren tartean. Bertako irratia piztua, Euskadi Irratia. Itzali. Urrutiko irratia piztu, Portland 97.4FM. Utzi zuen. Gero berriro bueltatu zen Euskadi Irratira.
Kafea egin. Barazki purea berotzen jarri. Eta gaueko elkarrizketa etorri zitzaion gogora, Greenland herriari buruz hitzegiten egon ziren. Eta baita bere independentziaz, Aragoi eta Kataluniako bizilekua zuten hiru neska mahaikide.

Eskoziar independentista Anne-ekin afaltzen eta hitzegiten egon nintzen mahai berbera otu zitzaigun, atzokoan.

Eta orduan, purea jan eta gero, irratiz itzali.
Irakurtzen jarri zen, baina zerbaitek asaldatu zuen.
Atzoko korrikaldiaren ostean giharrak oraindik gogorturik baina burua arin. Twin Peaks-era eraman zuen Mogwai-ek.

San Franciscon zegoen, edo Wellington-en edo inuit-en artera edo Alaska-ra edo…
Berdin zitzaion nora.
Puzzlea osatua zegoen.

Eta ezerk ez zuen geratuko.
Gauza batek salbu. Faktore bat zuen puzzlea osatzeko mehatxu gisa:
Denbora.

Ftf.

The Van, Cold Water and The Wolves.

Gauetan, kamioneta hartzen dugu.
Eta, Oregon-eko ilargi betearen magalean lo geratzen gara, kamionetaren barruan. Irratia piztuta, The Decemberists-en azken single-arekin, mundua berriro Alaska-ko Anchorage-raino konkistatzera eramango gintuzken indarrarekin.
Gure furgonetak ezpaitauka mugarik.

Bidean, mila lakutan geratuko gara. Donegal-eko lakuak gogoratuko ditugu. Eta zenbat aldiz maite zaitut maite zaitut maite zaitut….“can u hear me now?” esango genuen, gaueko ordu txiki horietan. Azkenean, pub-ean pint of Guinness-arekin geratzeko, beti. At the end.

Cold Water. Lakuen ur hotza, pint of Guinness horren parekoa dela pentsatu nuen askotan. Biak eskuetan. Bata hatzen artean. Beste eztarriko zulotik behera.

“Love, can u hear me now?”
“Love, can u hear me now?”
“Love, can u hear me now?”
“Love, can u hear me now?”
“Love, can u hear me now?”
“Love, can u hear me now?”

Esnatu dira jainkoak.
Irratia itzaltzen dugu. Arretaz entzuten dugu haizea, lakuko ur hotzaren gainean. Eta ez zaitut sentitzen. Ez zaitut entzuten. Desagertu zera.
Kamionetara igotzen naiz. Ilargi beteari begiratu, eta han bilatzen zaitut. Kraterretatik kraterretara, harakatuz, modu pausatuan, zure begiak han txoko batean aurkituko ditudalakoan, nonbait. Izkutuan.
Baina ez, gaur ez zaude.

Cold water, sorrounds me now.
Erropa erantzi. Pint of Guinnessaren azken tragoa hartu. Hustu. Eztarritik behera sentitzen dut azken apar lodi hori. Eta lakuko ur hotz eta beltzean sartzen hasten naiz.

Lakuko hotz ilun, gau hotz ilun eta garagar hotz ilun.
Ilargi zelatari txuri, apar testigu txuri eta zu.

Gauaren hotz eta beltzean,
desagertutako zu txuria.

Argitu nazazu, zure txuritasunarekin.
Edo gutxienez,
….

esan

entzun

nazakezula.


Eta kantatuko dizut, The Wolves:

someday my pain, someday my pain
will mark you.
harness your blame, harness your blame
and walk through.

with the wild wolves around you
in the morning, I’ll call you
send it farther on

solace my game, solace my game
it stars you
swing wide your crane, swing wide your crane
and run me through

and the story’s all over you
in the morning I’ll call you
can’t you find a clue when your eyes are all painted in Sinatra blue

what might have been lost-
don’t bother me.
//
ftf.

North

Seattle-eko errepideak, Alaskara bidean jarri gaitu.
Atzean utzirik, diruak ematen ez duena.
Hipoteken mesedetan ito diren milaka horiek ikusiz bitartean.
Nonbait ba al da happiness hori?
I am a writer, a songwriter of fiction,
I left you and you’re letting me down.
Blue Sky
honetan.
Desiatzen dugunean, kotoi artean,
eguzki hori hatz puntekin ikutzea,
infinitora garamatzan
brujularik gabeko denbora mugagabe eta geldi honetan.
(…)
Eta orduan ere,
beti izango ditugu North and December,
beti desiatu ditugun
glances and touches,
horietan betirako gal gaitezen.
Min zentzugabeak behin betikoz
erradikatuz.
Travelling is a good way to die.
With or without you.

(Donostia City, Oct.2008)
ftf.