On the Road (to the North), beti iparraldera.

Buruak atzera egin du,
ez malenkoniaz. Inondik ere.
(Aspaldi malenkoniaren abiaduraren gainetik jarri da errealitatea. Errealitateak malenkonia gailentzen duela esan genezake)
Urruna atzean,
bolantea aurrean.
Eta gure EuskalH.
ez da hau baino askoz ere ezberdinagoa.
Beti ere, bolantea hartu eta aurrera begiratu, gidatzea erabaki badugu noski.
Eddie Vedder – Society
Iritsi gara azkenean.
Portland-etik bide luzea, Eugene eta Medford-en lo hartu dut.
Kukurutxu saltzaile batekin egon naiz hitzegiten, karreterako estarta horretan. Nik bakarrik, espresso coffee horietako bat nahi nuen. Baina AEB honetan, txikitasunak edozein txokotan aurkitzen dira. Eta harro nago, kontentu nago, tripak bere lekuan ditut, etxetik urruti. Baina etxean nago. Sabairik gabe kasik, baina, etxean
Eddie Vedder – No Ceiling

Esan/vs/EzEsan: We are all (azken batean) Weird Fishes.

Mutu geratzea ei da onena.
Agian estropozo egin nahi ez duenarentzat.
Edo agian ezer esateko ere ez duenarentzat.
Edo entzutea gurago duenak.
fish
Baina edozein delarik aukera,
denok gara arrai arraroak.
Batzuk, urazalean (gauzak esaten eta idazten) ibiltzen diren bezala, beste batzuk, urazpian aritzen dira igerian (burua gainazalera ateratzeko beldurrez).
Izuen gordelekuen barrena, itsasazpian.
Baina,
edozein delarik ere egiten den aukera,
Tokyo-ko Tsukiji fish market-ean
burugabeak,
agerian edo estalian,
(ilusioz eta beldurrez ekipatuak)
denok gara,
itsaso honen sakontasuna ezezaguna delarik, bere ur urdinaren altzoan,
noraezean igerian dabiltzan,
arrai arraroak.

San Francisco, CAlifornia (USA)
2008Aug. (in mind&remake)

Ps: SF Bay Arean hasi ginen
igerian…
igerian…
igerian…
gure kostetaraino…
eta segi igerian…
igerian…
igerian…
ftf.

Homemade

photo
Death In Vegas entzuten jarri naiz gaur, in the living room. Eta derrepentean, out of the blue, Hope Sandoval-en ahotsak paralizatuta utzi nau. Akordatzen naiz Nevadako desertu horretan, geldirik, Islandiako Vatnajokull-i begira sentitu nuen hutsune oteiziar berbera hartaz. Eta titulua are argigarriagoa…

Death In Vegas – Help Yourself

Ezkerrera begiratu eta oraindik 30.000 Miles horiek margo beltzez zeharkaturik eta pintaturik ikusten ditut. Vertigo.

Telefonoak, twitterra, bizikletak, hegaldiak, eta gure bizitza hiperkonektatuak…
Eta guztien artean, hori, desertuak. Desertu zabal eta unknown-ak. Ederra benetan, heuretan sartu eta barneratzea. Gure bizitza, jomuga jakin gabe baina norabidea gure hanketan jarriko duena. Horrekin nahikoa da, maleta eta hanketan dugun norabidea.

Akordatzen naiz ere, North Beach-eko tabernari hartaz. Italiar jatetxean, bere burua jada judutar egin behar zuen neska horren konfesioa. Neska azkarra, oso gaztea eta hanketan norabidea jarria ziona.

Akordatzen naiz, nola ikusten zen, behetik Bay Bridge erraldoi hura…zabal eta luzea. Bai, euritan zegoen arratsalde horretan ikusi nuen, han behetik, kalatxorien artetik. Nere gorputzak joan nahi zuen, leku hartatik, baina zerbait lotzen zidan badia hartara. Gero beranduago, San Francisco-ko Twin Peaks-eko nere auzoko newsagent-ean, esne eta nere special sandwich horiek sukaldatzeko nahikoa erosiko nuen. Eta baita, txinatar saltzailearen elkarrizketa motz baina kortesiazko sinpatiaz egindakoa entzungo nuen. Bizilagunak Doug eta Deana agurtu, kristalaren bestaldetik. Eta gaua etorriko zen. Gau ixila.

Akordatzen naiz ere, zenbat fotograma gordeko nituen nere memoriaren barruan. Bata bestean atzetik, mila pasarte, mila protagonista. Guztiak, nere amak erabiltzen zuen jostorratz horrekin, banan bana, josteko moduan, denak erkatuz, soineko eder bat egiteko modukoak. Nere amaren jostorratzarekin, homemade bizitza bat eramateko. Ingurukoari begiratu eta homemade bihurtzeko, betirako.

Egunen batean, kantu homemade bihurtuko direnak.

Akordatzen naiz…

Eta orain, homemade, naiz.

//

Ftf.

DE-CADENTE

2293337347_4ff15c6663Oinez.
Gaua da.
Piano bat.
Aurreko uztailean bezala,
hor antzoki ilun batean.
Ez negarrik egin.
Ez du ezertarako balio.
Entzun, taxi horien zarata aldapan gora eta behera.
Zure bihotzean, aurikulu eta bentrikuluak lez.
Hiriaren hotsa.
Hiriaren birikak.

Besterik ez,
Anything.
Mark Eitzel – Anything

But you are not alone.

Bay Area ikusten da, hemen goitik, ikusten duzu?
Ez dago urruti, ikutu ahal dut hatz puntekin.
Ikutzen duzu? Bai, hor beheko hori, Frisco da. Pelikuletakoa.
Baina hemen, gizatiarragoa dirudi.
Arnasa hartu daiteke,
gure birikak ez itotzeko.
Eta esan hemendik, zenbat aldiz maite izan dudan, bultzatu izan dudan atea behera botatzeko,…
Benetako gauzak egiteko, benetako gauzetan sinisteko. Eguneroko gauzetatik ihes egiteko, beste behin ere.
(…)
[Lasai, Gemma jarriko dut speaker-etatik, etxera iristen naizenean. Atea zabaldu eta zigarrokin luze eta marroixka horietako bat erreko dut, gauero lez, hor atarian eserita. Atezuaren azken goiki eskaileran nere jeans jada apurtu eta goiko moon hori begiratuz. Bay Area Moon hori.]

Oinez,
goaz berriro aldapan gora.
Bazatoz?
Entzun, headphone-ak
partekatzen ditugu.
Belarrietan Mr. Eitzel.
Bera bertakoa da.
Inork ez du bera ezagutzen, ordea.
Hortaz ohartu nintzen lehengo private party-an.
Bere izena aipatu zuen europear flipaua bihurtu bainitzen, hogei bat hippie-ren begiraden artean. Inork ez zuen Frisco-koa dela harrotasunez esaten duen kantaria ezagutzen. De-Cadente.

decadente adj.
Que es propio de un movimiento de la literatura que se caracteriza por el excesivo cuidado en el estilo.
adj.-com. Díc. gralte. del artista y literato de refinamiento excesivo.

Jaso dut twitter-ren. Thank you.
Bai, hori da, nik esan nahi nuena. Hain prezisoki.
Urte bete eta gero, oso ondo ulertu didazu zer esan nahi nuen.

Oinez,
gauean,
berriro ere,
Filmore St.etik Hayes St.era
oinez,
gauean,
taxi horiak
ezker-eskubi,
japantown,

eta azkenean
horra,
orratzera iristen gara:
175268490_3bb1441a0aGure etxera,
Twin Peaks-eko muinora.
Bay Areako behelaino artean,
gure gotorleku de-cadente-ra.
DSC03071